Wednesday, April 30, 2014

ඇහුනේ මළකදට පමණද



හදවතක් අස්සේ
පැනනැගපු යුද්දේ
උණ්ඩයට හිස නමා
ඇද වැටුන දවසේ

ලේ මතින් පිපුණ මල්
සුදු වතින් නොවේ දිලුනේ

වඩම් වෙත පොදි බැදී
මල් මුමුණනා සද්දේ
ඇහුනේ මළකදට පමණද
හදවතේ යුද්දේ

Friday, August 9, 2013

ජිවිතය වෙනුවෙන් සටන් කරන්න....

කාලෙකට පස්සෙ ආයෙමත් අකීකරුහිතට ලියන්න හිතුන මොනවම හරි...
ජීවිතේ එක පාරක් වැටුනම නැගිටින්න හිතට හයියක් ගන්න එක ඒ හැටි දෙයක් නෙමෙයි... ඒත් නැගිටින නැගිටින සැරේට ඇදන් වැටෙන එක මහා විකාරයක්.... මොනව වුනත් එහෙම ඉදලා  නැගිටිද්දි හිතට දැනෙන්නේ හරි අපූරු සතුටක්....
ඔව් දැන් මම ඉන්නේ ඒ වගේ සතුටකින්!!!!!
මම දන්නවා ආයෙමත් කොයි වෙලාවක හරි මාව ඇදන් වැටෙන බව.... එතෙක් මම සතුටින්!!!
කැම්පස් ජීවිතේට සමු දෙන දවස් එද්දී හිතට ආව ලොකුම ප්‍රශ්නේ මම ඊළගට මොනවද කරන්නේ?

රස්සාවක්???

කැම්පස් එකෙන් එළියට එනකොටම කාටවත් එහෙම රස්සාවක් ලැබෙන්නෙ නැති බව දැනන් හිටියත් මට ඊට වඩා බයක් තිබුනා. කවුද කැමති වෙන්නේ මම වගේ කෙනෙකුට රස්සාවක් දෙන්න?
හිතේ තිබුන ලොකුම බය ඒක...
ඒත්..
නොහිතපු විදිහට කැම්පස් එකේ ගෙවපු අන්තිම දවස් වල සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට කැදවීමක් ලැබුනා. 

කිසිම බලාපොරොත්තුවක් නැතිව ඔහේ ඉල්ලුම් පත්‍ර  පුරවලා කවදාවත් පාස් වෙයි කියලා නොහිතපු විභාගයකටත් ඉදලා හදිසියෙම සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට කැදවද්දි කොහොමටවත් ඒක මට ලැබෙන්නේ නැති වග මම දැනන් හිටියා...
කවදාවත් සම්මුඛ පරීක්ෂණයකට ඉදලා නැති මම එදා කොළඹ ගියේ  අම්මත් එක්ක.
යන්න ඕන වෙලාවටත් වඩා පරක්කුවෙලා එතනට යද්දි හැම තැනකදිම වගේ මුලින්ම ආවේ පෙඩිපෙල් ප්‍රශ්න. හැමෝම ආයතනයකට ඇතුල් වෙන්නේ ඉස්සරහ දොරෙන් වුනත් මට යන්න වුනේ පස්ස දොරෙන්.
ඒ යද්දිත් සීයක් විතර පොළිමේ. පුරුදු විදිහටම හැමෝගෙම ඇස් මගේ නිල රථය දිහාට හැරෙද්දි පුළුවන් තරම් ඒ ඇස් මග ඇරලා අයිනකට වුනා.
කොහොමින් හරි කැදවීමක් ලැබුනම  සහතික ටිකත් තදින් අල්ලගෙන මම ඇතුලට ගියේ රස්සාව කෙසේ වෙතත් කිසිම අකරතැබ්බයක් වෙන්න එපා කියලා දෙයියන්ට කියන ගමන්.

මම කොහොමද එතන දොර ඇර ගන්නේ?
මම කොතනද රෝද පුටුව නවත්ත ගන්නේ? මේ ප්‍රශ්න හිතේ පිරිලා තිබුනත්  අවාසනාවකට ඒ එකකටවත් උත්තර මගේ ළග තිබුනේ නෑ

වෙන දෙයක් වෙච්චාවේ මාව මරන් කන්නැයි කියලා ඇතුලට යද්දි එතන හිටිකෙනෙක් දොර ඇලා දුන්නා. පළවෙනි ප්‍රශ්නේ විසදුනා. දෙවනි ප්‍රශ්නෙත් ඒත් එක්කම විසදුනේ ඉන්ටර්වීව් බෝර්ඩ් එකේ හිටපු සර් කෙනෙක්ම නැගිටලා එතන තිබුන පුටුව අයින් කරලා මට ඉඩ හදලා දුන්න  එකෙන්.

පුදුමයකට වගේ ඇතුලෙදි කවුරුවත් මම දිහා පුදුමෙන් බැලුවේ නැ.
ඒ නිසාම හිතේ බය පැත්තකින් තියලා අහපු ප්‍රශ්න වලට උත්තර දුන්නා. 

ඔයා හිතනවද ඔයාට මේක කරන්න පුළුවන් කියලා?
සත්තකින්ම මමත් හිටියේ ලොකු සැකයකින් මට පුළුවන්ද?
ඒත් ඕන මගුලක් කියලා පුළුවන් කිවා...
තව ප්‍රශ්න වැලකට පස්සේ ඔවුන මට සමු දුන්නා....
 මම එළියට ආවේ ආයේ කැදවිමක් ලැබෙන්නේ නැති වග හිතේ තියාගෙන... ජීවිතේ කිසිම දෙයක් ලේසියෙන් ලැබෙන්නේ නැති වග මම දැනන් හිටියා...

මාසයක් දෙකක් ඔහේ ගෙවිලා ගියා....
ආයෙමත් ලිපියක් ලැබුනා.......
පත්වීම් භාර ගන්න දිනයක් කියලා....

කිසිම දෙයක් ගැන බලාපොරොත්තු නොවි ඉදිද්දි ලැබෙන පුංචිම පුංචි අවස්ථාවත් ජිවිතේට මහ මෙරක් වගේ... 
පුදුමාකාර සතුටක්!!!!
ඒත් එක්කම ප්‍රශ්න ගොඩාරියක් මගේ  ඉස්සරහට කඩන් වැටෙන්න තියෙන බව හිතද්දි බයක් නොතිබුනා නෙමෙයි...
අන්තිමේදි  පත්වීම භාර ගනිද්දි ඒ බය දෙගුණ වුනා.

මම ඉස්කෝලේ යන කාලේ  දේශපාලන විද්‍යා පොතක පිට කවරේ ඇරිස්ටෝටල් කියපු වාක්‍යයක් ලියලා තිබුනා... ඒක මම ගොඩාක් ආස කරපු වගේම බයක් දැනුන හැම වෙලාවකම මතක් කරන දෙයක් අදටත්

සටන් කරන්න... 
ජිවිතය වෙනුවෙන් සටන් කරන්න... 
බිය නොවන්න.... බිය යනු මරණයයි.... 
ලෝකයා ඔබව බය කරයි...
බිය නොවන්න.. 
ජිවිතය වෙනුවෙන් සටන් කරන්න.....

ඉතින් මම ගේ අලුත් බලාපොරොත්තුව වෙනුවෙන් සටන පටන් ගත්තා. 
පඩිපෙල් ප්‍රශ්න මුලටම
මට වැඩ කරගන්න පුළුවන් වෙයිද?
මිනිස්සුත් එක්ක ගැවසෙන්නෙ කොහොමද?
මාව කොහොම පිළිගනීද?
පහුගිය කාලේ පුරාවටම මේ ප්‍රශ්නත් එක්ක ජීවිතේ සම්පුර්ණයෙන්ම වෙනස් පැත්තකට ගියා.

මේ  මගේ රැකියාවේ  සතුටින් පිරුනු හයවෙනි මාසේ . 
ශාඛා කාර්යාල තුනකින්ම මාව බාර ගන්න බෑ කිව්වත් එක අපූරු ප්‍රධානියෙක් මාව ඒ ශාඛාවට ගැනිමේ අභියෝගය බාර ගත්තා.... 
ඔහුට සතුටුදායක  සේවයක් ලබා දෙන්න මට පුළුවන් වුන නිසාම අනිත් අයට වගේම පිළිගැනීමක් මටත් ලැබුනා.... 
ඉතින් මම දැන් සතුටින් පිරුනු, කාර්යබහුල, මිනිස්සු පිරුන  තැනක ජීවිතේට අලුතින් අත්දැකීම් එකතු කරනවා...
කොහොම වුනත් මම දැන් පින් දෙනවා මාව බාර ගාන්න බෑ කිව්ව අයට මොකද එයාලා එහෙම නොකරන්න මට මේ තරම් හොද තැනක්, සුන්දර හදවතක් ඇති ප්‍රධානියෙක් වගේම තවත් සුන්දර අපූරු සහෝදර පිරිසක් ලැබෙන්නේ නෑ...
ඉතින් මේ දවස්වල මගේ ආදර්ශ පාඨය  
                            හැමදේම වෙන්නෙ හොදටයි....!!!





Tuesday, January 22, 2013

"වෙලාවකට ඇත්ත කතා කරන මිනිස්සු හරි කරදරයක්......"

''මම ආයෙමත් වැටෙන්නේ නෑ''
''ඔයා දැනටමත් වැටිලයි ඉන්නේ...''
 එයා එහෙම කිව්වේ සමච්චල් හිනාවකුත් එක්ක. ඒ හිනාව තරම් මාව කේනිති ගස්සන දෙයක් තවත් තිබුනෙ නෑ... 
''නෑ ඒක එහෙම නෙමෙයි!!''
 මට ඕන වුනා එයාට වැරදිලා කියලා ඔප්පු කරන්න. ඒත් අවාසනාවකට මම දැනගෙන හිටියේ නෑ මං කොහොමද ඒක කරන්නේ කියලා.

''දන්නවද මිනිහෙක් මුළු ලෝකෙටම පේන්න සතුටු වෙනවා වගේ පෙන්නන්න උත්සහ ගන්නෙ ඒ මිනිහා ඇතුළෙන් අන්තෙටම වැටුනම....''

''මම එහෙම වෙලා නෑ....'' සත්තමයි අතට අහුවෙන මානේ මොනවම හරි දෙයක් තිබුනනම් ,
දමලා අනිනවා මම ඒ මූණ සමතලා වෙන්න.......
''මම කිව්වේ නෑ ඔයාට එහෙම වෙලා කියලා....ඒත් දැන් ඔයාගේ කේන්තියෙන් පේනවා ඔයා හරියටම තොප්පිය දාගෙන කියලා.''
ආයෙමත් ඒ නොසන්ඩාල හිනාව.......
''ඔයාට වැරදිලා.........''
 කතාව පටන්ගත්ත වෙලාවෙ ඉදන් මම මේ කියන්නේ එකම වචන ටික කියලා දැනගෙනත් මම ඒකම කිව්වෙ වෙන වචන මතක් වුනේ නැති හිංදාද එහෙම නැත්තං කියන්න වෙන දෙයක් නැති හිංදද කියලා මම දන්නෙ නෑ..
''ඔයා ආයෙමත් පුරුදු  නරක වැඩේමයි කරන්නේ..... තමංගේ හිත රවට්ට ගන්න එපා ඔහොම... හිතින් මවා ගන්න ලෝක ඉක්මනට කඩාගෙන වැටෙනවා... ඒක මට වඩා හොදට ඔයා දන්නවානේ? ඔයා ආයෙමත් හීන දකින්න පටන්ගෙන... හරි ඉක්මනට ඔයා ඒක ඇතුළෙ අතරමං වෙනවා...''
''ඉතින් ඔයාට මොකද?''
''හීන බලන්නේ මම නම්, ඒක ඇතුළෙ හිරවෙන්නේ මම නම් ඔයැයිට තියෙන අමාරුව මොකද්ද?''
''මට දුකයි ඔයාගේ හීන ලෝකේ ආයෙමත් බිදෙනවා.. ආයෙමත් ඇස් රතු වෙනවා... මෙතන තියෙන හිනා යන වැඩේ මේ හැම දෙයක්ම වෙන බව ඔයත් හොදටම දන්න එක...''
''මගේ හීන බිදෙන්න දෙන්නේ නෑ මම මේ පාර.....''
මම කිව්වේ විශ්වාසෙන්...එහෙමත් නැත්නම් මං ඉන්නේ විශ්වාසෙන් කියලා එයාට පෙන්නන්න ඕන නිසා........
''ඔයා හිතනවද ඔයා මහ ලොකු දෙයක් කරා කියලා? දන්නවද මේ ලෝකෙට ඔයා අන්ත අසරණ එක අබ්බගාතයෙක් විතරයි.......''
ඒ වචන ඇල්පෙනිති තුඩු වගේ පපුවටම වැදුනත් වෙනදා වගේ ඇස් වලට කදුළු ආවේ නැති එක ගැන මං සතුටු වුනා.... මට ඕන වුනා කටට එන හැම වචනෙකින්ම එයාට දමලා ගහන්න..........
ඒත් මම එයාට මගේ ඉවසීම පරික්ෂා කරන්න තවත් අවස්ථාවක් දුන්නා.....
''ඔයා කොච්චර උඩට ගියත් ඔයා කවුද කියන එක වෙනස් වෙන්නේ නෑ...කවුරුවත් ඒක අමතක කරලා නෑ ඔයාට අමතක වුනාට.........''
තවත් මොන මොනවදෝ කියවගෙන ගියත් මම ඇහුම්කන් නොදී ඇතැරියා........... පුදුමෙකට වගේ මගේ කේන්තිය අඩු වෙමිනුයි තිබුනේ......ඒ අතරේ එයාගේ වචන වල තිබිච්ච සමච්චල් ගතිය වෙනුවට මොකක්දෝ හිස් කමක් එකතු වෙලා තිබුනා.......

සත්තකින්ම වෙන මොනවටත් වඩා මම බය වුනේ ඒ හිස් කමට.............

"වෙලාවකට ඇත්ත කතා කරන මිනිස්සු හරි කරදරයක්......" 
එයාලා කතා කරන්න පටන් ගත්තම වදින්නේ කොතනටද රිදෙන්නේ කොතනටද කියලා තැකීමක් නෑ..........
එයාගේ කතාව නැවතිලා තිබුනා..........
ඒත් එයාගේ වචන දිගේ හිත දිගටම යන්න පටන් ගද්දිම මම දැනගත්තා මේ මගේ හීන මගේ අතින්ම මරා දාන්න ගත්ත පළවෙනි පියවර කියලා...........
අබ්බගාත කියන වචනෙට තරම් මම වෛර කරපු වචනයක් නැති තරම්......... ඒ වුනත් ඒක මගේ ජීවිතේම කියලා තේරෙනකොට මම ජීවිතේටත් වෛර කරන්න ගත්තා ඒ කාලේ......

ඒත් කල් යද්දි මට වෙනස් වෙන්න ඕන වුනා........

ජීවිතේට ආදරේ කරන්න ඕන වුනා.........

අන්තිමේදී ගොඩක් අමාරුවෙන් මම එක කළා..........

ඒත් දිගින් දිගටම හම්බ වෙන  පඩිපෙළවල් ඉස්සරහ මාව අසරණ වෙන්න පටන් ගනිද්දි පඩිපෙළවල් මග ඇරලා කැළැ පාරවල් තෝර ගත්තා........
ඒත් මේ පාරවල් ලේසි නෑ කියලා තේරෙද්දි ආපහු හැරෙන්න පුළුවන් කමක් තිබුනෙ නෑ මට.........

හීන ලෝකෙට වඩා ඇත්ත ලෝකේ හරි අමාරුයි... අඩුම තරමේ කෑ ගහලා අඩන්නවත් නිදහසක් නෑ එතන..... 
ඉතින් මං කොහොමද මගේ හීන ලෝකේ අතාරින්නේ?
එතනදී මට ඕන විදිහට අඩන්නත් හිනා වෙන්නත් නිදහසක් තියෙද්දි ඇයි මං හීන ලෝකෙන් බිමට බහින්නේ....... 
කොච්චර දිගට කල්පනා කලත් උත්තරයක් නෑ.......
එත් අන්තිමට මං තීරණය කළා හීන අතාරින්න..........

Monday, December 31, 2012

මම ඔබට සුබ පතන්නේ නෑ කිරියෙන් පැණියෙන් ඉතිරෙන අලුත් අවුරුද්දක් වෙනුවෙන්

''අලුත්'' කියන වචනේ හිතට ගේන්නේ අමුතුම හැගීමක්... ඒක හරියට හීන් බලාපොරොත්තුවක් , සතුටක් වගේ දෙයක්.......
ඉතින් අද උදේ ඉදන් ඇහෙන වචන කීපයක්...
සුබ "අලුත්" අවුරුද්දක් වේවා!!!
අලුත් කියන වචනෙට මිනිස්සු හරි ආසයි.........
ඉතින් හැමදෙයක්ම අලුතින් පටන් ගන්න සූදානම්......
ඒත් මම ඔබට සුබ පතන්නේ නෑ  කිරියෙන් පැණියෙන් ඉතිරෙන අලුත් අවුරුද්දක් වෙනුවෙන්...
ඒ වෙනුවට මම පුංචි දෙයක් කියන්නම්....

මේ අලුත් අවුරුද්දේ අලුත් දෙයක් පටන් ගන්න කලින් මතක් කරන්න පරණ අවුරුද්දේ කරන්න බැරිව අතරමග අතෑරලා දාපු දේවල් ගැන... නරකද ආයෙමත් අතරමග නතර කරපු දේ අවසානයක් වෙනකන් මේ අවුරුද්දේ ඇදගෙන ගියොත්!!!!!

අපි කොච්චර කිව්වත් කිරියෙන් පැණියෙන් ඉතිරෙන අවුරුද්දක් ගැන... ඔබට මතකද ඒ වගේ අවුරුද්දක් පහු වුනා කියලා මේ ජීවිත කාලෙදිම? නෑ ඒක එහෙම වෙන්නේ නෑ .... ජීවිතේ එකතු වෙන සතුටට වඩා දශමෙකින් හරි වැඩිපුර අපිට දුක් විදින්න වෙනවා... අන්න ඒ දුක විදින්න (විදවන්න නෙමෙයි) ඔබේ හිතට හයියක් එකතු කරගන්න..

මේ අවුරුද්දෙත් ඔබේ ජීවිතේට ගොඩක් අය ඇවිදන් ඒවී... ඒත් කාටද කියන්න පුළුවන් ඒ අය ආයෙමත් ඔබේ ජීවිතෙන් පිටතට ‍නොයයි කියලා... ඒ යන අය දිහා බලලා හූල්ලන්න නෙමෙයි... ඔය හිතේ නවතින්න බලන් ඉන්න අය ගැන හිතලා සතුටු වෙන්න පුළුවන් හිතක් හදා ගන්න...

ජීවි‍තේට ලැබෙන්නේ හොද දේවල් විතරක් නෙමෙයි.. නරක දේවලුත් ලැබෙනවා... ඒ දේවල් වෙන් කරලා හදුන ගන්න පුළුවන් විදිහෙ නිරවුල් මනසක් හදා ගන්න...

මේ ලෝකේ රැවටිලිකාරයෝ බොහෝමයි... කොච්චර නැ කිව්වත් අපි රැවටෙනවමයි... අඩුම තරමින් ඒ එක්කෙනෙකුගෙන් හරි බේරිලා ඉන්න උත්සහ කරන්න...

මේ ජීවිතේ හරිම කෙටියි.... අපි අරන් යන දේ ගැන නෙමෙයි අපිට දීලා යන්න පුළුවන් දේ ගැන හිතන්න පටන් ගන්න...

අවුරුද්ද අවසානයේ ආපහු හැරිලා බලද්දි සතුටින් ලොකූ හුස්මක් ගන්න පුළුවන් විදිහට ජීවත් වෙන්න...

ඉතින් මේ හැම දෙයක්ම සතුටින් දරාගෙන ඉන්න පුළුවන් තවත් දින 365ක් වෙනුවෙන් ඔබට ශක්තිය ධෛර්යය ලැබේවා!!!!



Thursday, December 27, 2012

ඉතින් ඒ මදෑ නේද


පාර දිගේ එද්දි මාව පහු කරන් ගොඩක් දෙනෙක් ගියත් ඒ අයට මං ගැන තැකීමක් තිබුනෙ නෑ. ඒත් අතරින් පතර මං දිහාවට එල්ල වෙච්ච ඇස් තියෙන වග නොදැනුනා නෙමෙයි. ඒත් මට ඒ අය ගැන ඒ හැටි වැටහීමක් නොතිබුනේ බිමට නැවුනු ඇස් දෙකෙන් මගේ කකුල් වල ඇගිලි ගණන් කරමින් ගිය නිසා.
ගණන් කරන එක.... පුංචි කාලේ ඉදන්ම මට තිබුනු පුරුද්දක්.
පඩිපෙළක් දකිද්දි.... ගස් පේලියක් දකිද්දි... පාරේ යන බස්.... ගෙවල් වල ජනෙල් ගාණ ඒ විතරක්ද මගේ ලගින්  වාඩිවෙලා ඉන්න කෙනාගේ ඇගිලි ගාන....ඇයි මගේ අතේ ඇගිලි...කකුලේ ඇගිලි... කොච්චර ගැන්නත්.. හැමදාම ගැන්නත් එපාවුනේ නෑ....

ඇගිලි ගණන් කරමින් වුනත් නොදැනුවත්වම මම හරි තැනට ඇවිත් තිබුනා. ඒක ඇත්තටම පුරුද්දට වගේ වෙන දෙයක්. ඒකට කියන හරි වචනේ ගියා කියන එක නෙමෙයි...ඉබේම ගියා වගේ දෙයක්....
මම දොරින් ඇතුළු වුනා... මම දැනන් හිටියා මම ඇතුල්වෙනවත් එක්කම ගොඩක් දෙනෙක්ගේ ඇස් මගේ පැත්තට හැරෙන වග. අවුරුදු තුනක් හතරක් ගෙවිලා ගියත් තාමත් ඒ ඇස් වලින් බේරෙන්න මට බැරි වුනා. මොනවා වුනත් ඒ ඇස් වල පිරෙන්නේ මොනවගේ අදහස් ද කියලා අමුතුවෙන් ඔළුව උස්සලා බලන්න උවමනාවක් මට තිබුනෙ නෑ. ඒ ඇස්වල, වගේම පල් හෑලි කියවෙන කටවල් වලින් පිටවෙන මුණුමුණුවල් මේ හිතේ පතුලෙ හැමදාමත් ඇදිලයි තිබුනේ. ඒවා මට අලුත් දේවල් නෙමෙයි. තවමත් බිමට නැමුනු ඇස් වලට වටේ ඉන්න හැම එකාවම පේන වග එයාලා නොදන්නවා ඇති. බලන්නේ ඇස් වලින් විතරයි කියලා හිතන් ඉන්නේ මෝඩයෝ... එයාලා දන්නෙ නෑ හිතටත් බලන්න පුළුවන් කියලා. ඇස් තිබුනත් මම ගොඩක් දේවල් බැලුවෙ හිතෙන්. ඇස් වලට පේනවට වඩා ගොඩක් දේවල් හිතට පේනවා.

වටේටම මුනුමුනුවවල් ඇහුනට ඒවා නෑහුන ගානට මම මගේ පුරුදු තැනටම ගියා. දේශනේ පටන් ගන්න වෙලාව පහුවෙලා... ඒත් තාමත් සර් ඇවිත් නෑ...ඒක එයාගේ පුරුද්ද.... කැම්පස් එකට ආපු මුල්ම දවස වල සින්නො කියලා දුන්නේ දේශනේ විනාඩි 15ක් පරක්කුයි නම් නැගිටලා යන්න කියලා... ඒත් අද? කාටවත් එහෙම නැගිටලා යන්න උවමනාවක් නෑ. සමහරු තමන්ගේ ලෝකවල... තවත් සමහරු තවත් කෙනෙකුගේ  ලෝකෙක... එවගේම තවත් කොටසක් ඒ ඒ ලෝක වල ඉන්න එවුන් ගැන චරිත සහතික දෙන ගමන්...... එතකොට මම?? සටහන් පොත දිග ඇරගෙන පෑනත් අතින් අරගෙන ලියන්න බලාගෙන හිටියේ... ඒකත් පුරුද්දට වගේ. අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ කරපු දේනේ. න්‍යායන්....... සංකල්ප... නිර්වචන...... පොත පුරාම පිරිලා ඉතිරිලා.. ඒත් ඔළුවේ?
තාමත් වටේටම ගෝසාව...මේ තරම් සද්දෙ මොකද?? ඇදිලා ගිය මූණු...කල්පනාවෙන් පිරිච්ච මූණු.. ගොඩක් එක පොදියට...  දැනුයි තේරුනේ... අද තමයි අපි දේශන වලට ඉන්න අන්තිම දවස......... මේක දාලා යන්න බැරිවුන අයගේ මූණුයි ඒ ඇද වෙලා ගිහින් තියෙන්නේ....
ඒත් මට...හීන් සතුටක්..............
සර් ආවා දුවගෙන වගේ... 
සතුටට තිතක්... පෑන තියා ගත්තා රූල උඩින්..... 
සර් කියනවා අපි ලියනවා... අපි ලියනවා සර් කියනවා... 
මොනවා ලියනවද කියලා තේරුමක් නෑ. කොහොමත් දැන්ම ඕවා තේරුම් අරගෙන මොකටද? විභාගෙට දවසකට දෙකකට කලින් තේරුනොත් මදෑ... ඕනෙම දෙයක් ඕනවට වඩා ඕනෙම නෑ ..ඒ තියරියට මම කැමති වුනේ මේ ළගකදි ඉදලා... 
හිතට හරි නිදහසක් ඒක....
නිදහස.......... 
දවසක් කෙනෙක් එක්ක කතා කර කර ඉද්දි එයා කියනවා එයා කැමතිලූ එයාට කුරුල්ලෙක් වෙන්න පුළුවන් නම්... කුරුල්ලෝ හරි නිදහසේ ජීවත් වෙනවලු.....
ඒක ඇත්තක්ද? 
කුරුල්ලෝ නිදහසේ ජීවත් වෙනවද? ඒත් මම නම් හිතන්නේ උන්ට අපි හිතන තරම් නිදහසක් නෑ... උන් කෑම හොයා ගන්න ඕන...කූඩූ හදා ගන්න ඕන.. බිත්තර ටික රැක ගන්න ඕන පැටව් ටික රැක ගන්න ඕන.. වහිද්දි නොතෙමී ඉන්න තැනක් හොයා ගන්න ඕන... තමන්ව මරාගෙන කන්න බලන් ඉන්න පූස් තඩියෝ ගැන කල්පනාවෙන් ඉන්න ඕන... තව කොච්චරක් දේ තියෙනවද උන්ටත් කරන්න...
නිදහස ඇතිවෙන්නෙ හිතේ.......... 
මොන තරම් වැඩ කන්දරාවක් වුනත් හිතේ සන්තෝසෙන් කරනව නම් අපි ඉන්නෙ නිදහසේ. ඒත් හිතේ ඔය තත්වෙ නැත්තම් ඕකේ අනිත් පැත්ත...
දේශනේ අවසන් වෙලා යද්දි හැමෝගෙම  කටින් පිටවුනේ අදින් පස්සේ මේ වගේ එකතු වෙන්නෙ නෑ නේද කියන එක........... ඒ අස්සේ කෙනෙක් කණුවක් බදාගෙන අඩා වැටෙනවා. ඒ දිහා ටිකක් වෙලා බලන් හිටපු මම පාරට ආවා.
ඒ අතරේ කෙනෙක් මගෙන් අහනවා... 
ඔයාට දුක නැද්ද මෙහෙන් යන්න?
නෑ මට දුකක් නෑ... මගේ උත්තරේට එයා කැමැත්තක් දැක්කුවෙ නෑ..
ඔයාට දුක නැද්ද යාළුවෝ දාලා යන්න... ආයෙමත් ප්‍රශ්නයක්...
අපි ආයේ කොහේ හරි හම්බවෙයිනේ... ඉතින් ඇයි දුක්වෙන්නේ?
ඒ වුනාට මට නම් දුකයි...අපිට මේ යාළුවෝ ආයේ හම්බ නොවෙන්නත් පුළුවන්...
ඔව් වෙන්න පුළුවන්....ඒත් අපි දුක් වුනා කියලා අපිව මෙහෙ නවත්ත ගන්නේ නෑනේ..... වෙලාව ආපුවම කාටවුනත් යන්න වෙනවා....
අපි හරියටම දන්නව නම් අපිට මේ දේවල් අතෑරලා යන්න වෙනවා කියලා ඇයි ඉතින් දුක් වෙන්නේ? හෙටින් පස්සේ ජීවිතේ මීට වඩා වෙනස්........ මම කැමතියි ඒකට... 
ජීවිතේ එකම විදිහට ගෙවිලා යද්දි කෝ ජීවිතේට අත්දැකීම්.....
අපි දවසක් හරි මේකෙන් යන එක ගැන දුක් වෙවි ඉන්නව නම් ඒකෙන් වෙන්නේ අපිට ඉස්සරහට ලැබෙන්න තියෙන ජීවිතෙන් දවසක් නාස්ති වෙන එක.........
ඔය කිව්වට අන්තිම මොහොතේ ඔය ඇස් වලටත් කදුළු එයි.
මංදා මට නම් එහෙම හිතෙන්නෙ නෑ...ඉස්කෝලෙ දාලා එන දවසෙ වත් මම ඇඩුවෙ නෑ... මොකද එදා මට බලාපොරොත්තුවක් තිබුනා කැම්පස් එන්න... අද කැම්පස් එක දාලා යන්න වුනත් ඒ ගැන මට දුකක් නෑ. මොකද මම මගේ අරමුණු වලින් එකක් ඉෂ්ට කර ගෙන ඉවරයි... දැන් අලුත් බලාපොරොත්තුවකට කාලේ හරි...
එතනින් එහාට එයා මොනවත් කිව්වේ නෑ...
ජීවිතේ අතෑරෙන දේවල් බලෙන් අල්ල ගනිද්දියි දුක දැනෙන්නේ....... ඒත් කිසි දෙයක් අල්ල නොගත්තම.. තමන් වෙනුවෙන් ඉතිරි වෙන පුංචිම දේටත් ලොකු වටිනාකමක් දෙන්න පුළුවන්...

කැම්පස් ජීවිතෙන් මගේ වටේ ඒ විදිහට ඉතිරි වුනු මතක සටහන් ගොඩයි....   
ඉතින් අද මට සතුටින් ඒකට සමු දෙන්න පුළුවන්... 
න්‍යායන් සංකල්පයන් මගේ ඔළුවේ රැදිලා නෑ... 
ඒත් මම ජීවත් වෙන හැටි ඉගෙන ගත්තා... එක පාරක් වැටෙද්දි දෙපාරක් උත්සහ කරන්න ඉගෙන ගත්තා... රෝද හතරක් උඩ ගෙවෙන ජීවිතේට වුනත් වටිනාකමක් දෙන්නේ කොහොමද කියලා මම ඉගෙන ගත්තා...

ඉතින් ඒ මදෑ නේද

Wednesday, August 29, 2012

කතාවක් දිගේ ඇවිද යමුද (අවසාන කොටස)


ලාම්පුව වැටුනත් එක්කම මුළු කාමරේම අදුරු වුනා.
මගෙ මිත්‍රයා ඔයා දොර ගාවට යන්න. එළියට පනින්න දෙන්න එපා...
"අමන්දා ඉක්මනට එළියක් අරන් එන්න!!!!"
ඒත් එක්කම අමන්දා අරන් ආව ඉටිපන්දම් එළියෙන් කාමරේ යන්තම් එළිය වෙද්දි මගේ ඇස් හෙව්වේ මාවත් පෙරලගෙන දිව්වේ කවුද කියලා....
ඔබත් අමන්දත් හැරෙන්න එකපාරටම කාවවත් මට එක පාරටම පෙනුනේ නෑ. ඒත් කාමරේ දකුණු පැත්තේ අදුරු මුල්ලක ලොකු ගුලියක් හෙලවෙනවා වගේ පෙනෙද්දි අමන්දා අතේ තිබුන ඉටිපන්දම අරන් මම ඒ පැත්තට එල්ල කලා....
කකුල් දෙක අස්සේ මූණ ඔබාගෙන ගැහෙන මේ මනුස්සයා කවුද? මේ පාල නම් නෙමෙයි!!!! මම අමන්දා දිහා බැලුවේ එයාවත් මේ මනුස්සයාව අදුරනවද බලන්න.. ඒත් අමන්දගේ මුහුණෙන් ඒ වගක් පෙනුනෙ නෑ.
"ඔහේ කවුද?" මගේ ප්‍රශ්නෙට නෙවෙයි ඔහු ඔළුව ඉස්සුවේ. ඒ වෙනුවට තවතවත් ඔළුව හංගගත්තා.
"තමුසේ මොනවද මගේ ගෙදර කරන්නේ?...."
මොනවා හොරකම් කරන්නද ආවේ? .....
"කොච්චරකල් ඉදන් මෙහෙ ඉන්නවද?"
අමන්දගේ මේ ප්‍රශ්න වැලටවත් කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නෑ...
"මේ වැඩේ හරියන්නෙ නෑ අමන්දා අපි පොලීසියට කතා කරමු. එතකොට මේ කට ඇරෙයිනේ." මම එහෙම කිව්වේ පොලීසිය ගැන කිව්වම හරි මොකක් හරි ප්‍රතිචාරයක් තියෙයි කියලා...
ඒත් ඇහුනේ හීන් ඉකිබිදීමක් විතරයි!!!
මේ මනුස්සයා අඩනවාවත්ද? අදුරටම තවතවත් ගුලි වෙන මේ මනුස්සයා ගැන මට ඇති වුනේ මහ පුදුමයක්...මේ වගේ බයේ ගැහෙන කෙනෙක් මම කවදාවත් දැකලා නෑ... මම තව ටිකක් ඉටිපන්දම් එළිය ඒ පැත්තට එල්ල කලේ හරියටම මේ මනුස්සයා මොනවගේද කියලා බලා ගන්න.
කිළිටි වෙලා ගිය කළු දිග කබායකින් මුළු ඇගම වැහිලා තිබුනත් මේ මනුස්සයා ඒ තරම් වයසක කෙනෙක් නෙමෙයි කියලා මට තේරුනා.. ඒත් බෙල්ල ලගටත් වඩා දිගට වැවිලා තිබුනු කොන්ඩේ නිසා ටිකක් අමුතු පෙනුමක් එක්වෙලා තිබුනා. මම හෙමින්ම ඔහු ලග බිම දණගහගත්තේ ඔහුගෙන් අනතුරක් වෙනව නම් මේ වෙනකොටත් එහෙම දෙයක් වෙලා තියෙන්න ඕන නිසා. ඔහු ඉන්නේ කාටවත් අනතුරක් කරන්න පුළුවන් තත්වයක නොවන වග ඔබටත් පේනවා නේද මගෙ මිත්‍රයා..
"දැන් කියන්න ඔයා මොකද මෙහෙ කරන්නේ කියලා..."  තව දුරටත් මොහුව බය කරන එකේ තේරුමක් නෑ.ඒ නිසාම මම පුළුවන් තරම් සැර බාල කලා.
ඒත් කිසිම ප්‍රතිචාරයක් නෑ....
"මේක හරි යන වැඩක් නෙමෙයි. මම පොලීසියට කතා කරනවා. මගේ ගෙදර මේ  විදිහට හැංගිලා ඉන්න තරම් හයියක් ආවේ කොහොමද?"
අමන්ද ඉන්නේ හොදටම කේන්ති ගිහින් කියලා තේරුනත්, එයාට ප්‍රතිඋත්තර දෙන්න ගියේ නැ මම. කොහොමත් තමන්ගෙම ගෙදර තමන්ට හොරෙන් කවුරු හරි හැංගිලා ඉන්නවා කියලා දැනගද්දි මොන මනුස්සයටද තරහ නොයන්නේ...කොහොමත් මේ මනුස්සයා අපි අහන දේකට උත්තර දෙන්නෙත් නැති එකේ කරන්න තියෙන එකම දේ පොලීසියට කියන එක කියලා මටත් හිතෙනවා. ඒක හොදයි නේද මගෙ මිත්‍රයා....!!!
"දෙයි හාමුදුරුවනේ....මම කිව්වනේද මෙහෙට එන්ට එපා කියලා....."
එක පාරට පිටිපස්සෙන් ඇහුනේ පාලගේ කටහඩ...
"මගේ ගෙදර මට ඕන තැනක යන්න පාලගෙන් අවසර ගන්නේ අහවල් දේකටද මම? අනික මේ බලනවා මේ ගුලි වෙලා ඉන්න එකා දිහා බලනවා... මටත් හොරෙන් මගේ ගෙදර රිංගගෙන ඉන්න හොරගෙඩියෙක්... පාල කියන්නේ මෙච්චර දේවල් වෙනකනුත් බලන් ඉන්න කියලද?"
"ඒ ...ඒ ... කියන්නේ හැම දෙයක්ම අහුවුනා කියන එකද???" පාල මුණුමුනු ගගා කියව කියව හෙමින් හෙමින් ස්සට ගියා...
"ඒ කියන්නේ පාලත් මේ දේවල් දන්නවා කියන එකද?" අමන්දා සැරෙන් එහෙම අහද්දි  පාල කලේ බිම බලා ගත්ත එක...
ඕ..හෝ...!!!පාලත්මේකේකොටස්කාරයෙක්...!!!!                                                           
"හොදයි මේ මනුස්සයා කට අරින්නෙත් නැති එකේ දැන් පාලවත් කියනවා බලන්න මේ සිද්ද වුන දේවල් වල අග මුල සේරම... එහෙම නැති වුනොත් කලින් අමන්දා කිව්වා වගේ මේ මනුස්සයාට විතරක් නෙමෙයි පාලටත් සිද්ධ වෙන්නේ කූඩුවේ ලගින්ට.."
"අනේ... මාවනම් ඕන හිරේක දැම්මට කමක් නෑ... ඒත් චුටි හාමු මහත්තයාට මොනවත් කරන්ට එපා..!!! මම කියන තැනකට වදින්නම්... චුටි හාමු මහත්තයා අහිංසකයි දෙයියනේ...!!!"
චුටි හාමු මහත්තයා!!!!
මට එක්වරම බැලුනේ පැත්තක ගුලිවෙලා ඉන්න මනුස්සයා දිහා...තවමත් ඉස්සෙල්ලා හිටපු විදිහටමයි.
"කියන දෙයක් තේරෙන්න කියනවා පාල... මේ මනුස්සයා කොහොමද හාමු මහත්තෙක් වෙන්නේ? අනික කවදාවත් මම දැකලා නෑ මේ මනුස්සයාව...." අමන්දාගේ ප්‍රශ්නයට උත්තර හදා ගන්න වගේ පාල ටික වෙලාවක් කල්පනා කරනවා...
"බොරු එහෙම ගොතන්න ලැස්තිවෙන්න එපා පාල..."
"අනේ නෑ... මම කල්පනා කලේ මේවා කොහෙන් පටන් ගන්නද කියලා... තවත් මේවා හංගන් ඉන්න එකෙන් පලක් නැනේ... "
අත් දෙකත් පපුවට තද කරගෙන පාල කිව්වේ ඇත්තටම කියලා මොහොතකට මට හිතුනා...
"මම හැමදේම කියන්නම් චූටි මැණිකේ..ඒත් ඊට කලින් අර අහිංසකයව නැගිට්ටවලා ඉන්නම්... චූටි හාමු මහත්තයා කළබල වලට හරි බයයි...ඒකයි ඔහොම ඉන්නේ.."
"මේ තරම් ලොකු මනුස්සයෙක් ඔහොමත් බය වෙනවද? "අමන්දා ඇහැව්වේ සරදමට වගේ.. හරි නම් අපිනේ බය වෙන්න ඕන...
"මම හැමදේම කියන්නම් කිව්වනේ මැණිකේ..." බිම ගුලි වෙලා ඉන්න මනුස්සයාව වත්තම් කර ගන්න ගමන් පාල එහෙම කිව්ව නිසා අමන්දා තවත් කියන්න ගිය දේවල් නවත්ත ගත්තා..
අම්මෙකුගේ උණුහුමට ගුලි වෙන පුංචි එකෙක් වගේ පාලට ලං වුන මේ මනුස්සයා ගැන පළවෙනි පාරට මොකක්දෝ අනුකම්පාවක් මගේ හිතේ ඇතිවුනා.
"හරි අමන්දා අපි පාලගෙන් මේ ගැන අහගමු. එත් මේ කළුවරේ ඒක කරන්න බෑනේ... අපි පහළට ගිහින් මේ ගැන කතා කරමු...අමන්දා ඒකට කැමති වුන නිසාම එයාටම ඉස්සර වෙන්න දීලා මම අයිනට වුනා.
පාල මෙයාවත් පහළට අරන් යමු..."
පහළට එනවත් එක්කමආපහු කරන්ට් එක ආව නිසා අමන්දා අතේ තිබුනු ඉටිපන්දම නිවලා දැම්මා...
දැනුයි මම හරියටම අපේ අමුත්තව දැක්කේ... ඒ මුහුණේ මොකක්දෝ හුරුපුරුදු බවක් දැනුනත් ඒ ගැන කල්පනා කරන්න කලින් අමන්දා කතා කරන්න පටන් ගත්තා.
හරි දැන් කියනවා බලන්න පාල හැම දෙයක්ම...
එන්න මිත්‍රයා අපි මෙතන ඉදගෙන පාලගෙ කතාව අහමු...
"මම කියන්නම් හැම දෙයක්ම...".
"මේ චුටි මැණිකේ ඉස්සරහා ඉදන් ඉන්නේ වෙනකවුරුත් නෙමෙයි.
චූටි මැණිකෙගෙම සහෝදරයෙක්!!!"
මොකක්????
"ඔව් ඒක ඇත්ත චුටි මැණිකේ... මේක චූටි මැණිකේ විතරක් නෙමෙයි තව ගොඩක් දෙනෙක් නොදැන හිටි කාරණයක්... ඇත්තටම ලොකුහාමුයි ලොකු මැණිකෙයි විතරයි දැනන් හිටියේ චූටි හාමු ජීවත් වෙන වගක්..".
"මේක වෙන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි පාල.. අප්පච්චිවත් අම්මවත් මට කියලා නෑ මේ ගැන කවදාවත්..."
"ඔව් මැණිකේ.. කිව්වේ නෑ තමා.. චූටි හාමු මහත්තයා ඉපදුනේ චූටි මැණිකෙ ඉපදෙන්ට අවුරුදු 3 කට කලින්. ඒත් ඒ ඉපදුනේ සාමාන්‍ය දරුවෙක් විදිහට නෙමෙයි... කවුරුත් හිතුවෙ නෑ ජීවත් කරන්න පුළුවන් වෙයි කියලා... විසබීජයක් ගිහින් කියලයි කිව්වේ... ලොකු හාමුයි මැණිකෙයි  පුදුමාකාර විදිහට දුක් වුනා ඒ වෙලාවේ...කොහොම හරි බේර ගන්නමයි බැලුවේ.. අන්තිමට දොස්තර මහත්තුරු කොහොම හරි අපේ චූටි හාමුව බේර ගත්තා... ඒත් ඒ වෙනකොට අපේ ලොකු හාමුගේ අම්මා මේ දරුවගේ වෙලාව බලවලා...ඒ වෙලාවේ කියලා තිබුනලු මේ දරුවා ගෙදරට ගෙනාවොත් මුළු පරම්පරාවම විනාස වෙනවා කියලා.... ඒ කාලේ ඕවා හරියට විශ්වාස කරනවා චුටි මැණිකේ...ඒ හිංදා දරුවව මේ ගෙදරට ගේනවට අකමැති වුනා... ලොකු හාමුටත් කරගන්ට දෙයක් තිබුනේ නෑ... අන්තිමට ලොකු හාමු තීරණේ කලා දරුවව වෙන කොහේ හරි නවත්තන්ට. අනික ලොකු මැණිකෙත් බයේ හිටියේ කවුරුහරි දරුවට මොනා හරි කරදරයක් කරයි කියලා...ඒ හිංදා කාටවත් නොකියා දරුවව වෙනම තැනක නැවැත්තුවා.. මයේ ගෑනි තමා දරුවව බලා ගත්තේ මැණිකේ..." මේ දේවල් කියාගෙන යද්දි පාලගේ ඇස් වලින් කදුළු  ගලාගෙන ගියා...
"ඒත් අපි ආරංචිය යැව්වේ ඉස්පිරිතාලෙදිම අමාරුවෙලා දරුවා නැති වුනා කියලා... ඊට පස්සේ හාමුලා මෙහෙ ආවා... අනිත් අයත් ඒ කියපු දේවල් විශ්වාස කලා... ඒත් සැරින් සැරේ හාමුයි මැණිකෙයි දෙන්නම ආවා දරුවා බලන්න... ඒ ඇවිත් යන පාරක තමයි ලොකු  මැණිකෙගේ  වාහනේ පෙරළුනේ...චුටි හාමු මහත්තයා ටිකෙන් ටික ලොකු වෙද්දියි දැනගත්තේ හාමු මහත්තයට කතා කරන්ට බැරි වග. ඒත් අපි කියන දේ තේරෙනවා... චූටි හාමු මහත්තයා හරිම අහිංසක දරුවෙක් ඒ කාලේ ඉදලම... ලොකු මැණිකෙ වගේම චිත්‍ර අදින්න දස්සයා...තමන්ගේ පාඩුවේ පැත්තකට වෙලා චිත්‍ර අදින එක තමයි කරන්නේ... මයේ ගෑනි නැති වුනාට පස්සේ මමයි හාමු මහත්තයාව බලා ගත්තේ...."
එතකොට මෙහෙ ආවෙ කොහොමද? පාලගේ දිග කතාවට විරාමයක් දෙන ගමන් මම ඇහුවා...
"ලොකු මැණිකෙ නැති වුනාට පස්සේ හාමු මහත්තයා රට යන්න ඕන කිව්වා.. තවත් චුටි හාමුව එහෙ තියනවට වඩා මෙහෙ ගෙනත් නවත්තමු කිව්වේ හාමු මහත්තයා.. මෙච්චර කාලයක් අර පොඩි ගේක හිරවෙලා ඉන්නවට වඩා මෙහෙ හොදයි කියලා තමා හිතුවේ. ඉතින් චුටි මැණිකෙවත් අරන් ලොකු හාමු ගියාම එදාම රෑ මම චූටි හාමුව මෙහෙ එක්ක ආවා.."
"ඒත් චූටි මැණිකේ ආයෙමත් ආවම මට කරගන්න දෙයක් නැතුව ගියා. ආයෙමත් පරණ ගෙදරට යන්ට චුටි හාමු කැමති වුනෙත් නෑ... ඒ හිංදා මම හිතුවා චූටි මැණිකෙව ආයෙමත් කොහොම හරි ඒ රටටම යවන්න... ඒ හිංදා චුටි මැණිකෙව බය කරලා මෙහෙන් යවන්න හිතාගෙනයි පහුගිය ටිකේ අර වගේ දේවල් කලේ."
පාල එක හුස්මට කියාගෙන යද්දි මම අහන් හිටියේ සුරංගනා කතා අහන පොඩි එකෙක් වගේ...
මම අමන්දා දිහාට හැරුනේ මේවට එයාගේ ප්‍රතිචාර මෙනවගේද බලන්න.
ඒ ඇස් වලින් කදුළු ගලාගෙන ගිහින් තිබුනා...
ටික වෙලාවකින් අමන්දා කතා කරන්න පටන් ගත්තේ මේ හැම කෙටම අවසාන තීන්දුව දෙන්න කියලා මට හිතෙනවා.
"පාල මට නිකන් හරි මේ ගැන කියලා තිබුන නම්... කවදාවත් මගෙ අයියට මෙහෙම හැංගිලා ඉන්න දෙන්නෙ නෑ මම... මොන විදිහට හිටියත් මේ මගේ සහෝදරයා නම් එයාටත් මේ දේවල් ගැන අයිතියක් තියෙනවා..."
අමන්දගේ ඒ වචන ටික මගේ හිතට සතුටක් එකතු කලා...
"තවත් හැංගිලා ජීවත් වෙන්න ඕන නෑ ඔයා... ඔයාගේ නංගි ඉන්නවනේ දැන්... අමන්දා එහෙම කිව්වේ ඔහු ගේ කරවට අත දා ගන්න ගමන්..,
බලන්න මගේ මිත්‍රයා ඒ මුණේ ලස්සන හිනාවක්...
ඉතින් තවදුරටත් අපි මෙතන ඉන්න එකේ තේරුමක් නෑනේ... ඔවුන්ට කතා කරන්න ගොඩක් දේවල් ඇති තනියම...
තව පැය ගණනකින් අපද සමු ගතයුතුයි මගෙ මිත්‍රයා....හොද මිතුරන්ට ස්තුති කරන සිරිතක් නැති නිසා මම ඔබට සුබ පතන්නම් මගේ මිත්‍රයා... අපි කතාවේ අවසානයටම ආවා...