යක්ෂයාට ප්‍රේම කලෙමි....

යක්ෂයින් ප්‍රේම කරන්නට නොදන්නේ යැයි කියන්නෝ කවුරුන්ද??

යක්ෂයින් තරම් සොඳුරු ප්‍රේම අඥාදායකයින් තවත් නොමැති බව මා ඉඳුරාම දනිමි...

ඒ මා යක්ෂයාට ප්‍රේම කළ බැවිනි....

යක්ෂ ප්‍රේමයක කිමිදෙන්නට නම් යක්ෂ හදවතක් තිබිය යුතුමය....බොහෝ දෙනා දුටු අහිංසක බොළද පෙනුමට යටින් ඇති යක්ෂ හදවත හැදින ගත්තේ ඔහුය..ඔයා හරි අහිංසකයි කියූ අය අතර උඹ මහා යක්සනියක් කියු ඔහු මාගේ සිත පැහැර ගත්තේය...

මා වටා කැරකෙමින් එල්ල කල ගල් මුල් පහරවල් වලට ප්‍රතිප්‍රහාරයන් එල්ල වූ පසු ඒ යක්ෂ ඇස් තිගැස්සෙනු මා දුටිමි.... ඉන් මා ලැබූ සතුට අපමණය... මේ ක්‍රීඩාවට මා මෙන්ම ඔහුද නිරායාසයෙන්ම යොමුවූ බවක් පෙනුනු අතර ඔහුද ඉන් කුරිරු සතුටක් ලද බව මා විශ්වාස කරමි. අප අවට සිටිනවුන්ගේ විස්මය පිරුණු ඇස් මාගේ අවසානය දැන් එතැයි දැන් එතැයි බලා සිටියේය..

''ඌ උඹව හපයක් කරලා දායි...'' ඔවුන් නිතරම පැවසූයේය.

එනමුදු එසේ වූයේ නැත... මීයෙකු තම ග්‍රහණයට ගත් බළලෙකුගේ මෙන් සිතේ ඇති වන උද්දාමයකින් යුතුව ඔහු මා සමග සෙල්ලම් කලේය... ඔහුගෙන් ලද පහරවල් මග හරිමින් ඔහුව තව තවත් කෝප ගන්වන්නට මා සිත යොමු වූයේ ඇයි දැයි මා නොදනිමි... ඔහු ආදරය කලේ මා තුල වූ යක්ෂණියටය... එසේම ඔහු වෛර කලේද ඒ යක්ෂණියටමය..

මේ සියල්ලෙන් හති වැටුනු පසු ඔහු මා එළවා දමයි....

''මගේ දෑහැට නොපෙනී පල යන්ට යක්සනී....''

තව දුරටත් නොයිද මා පලා යමි.

හති වැටෙන තුරු දුවමි...

ඒ යක්ෂ පහරවල් වලට ශාප කරමින් දුවමි..

කොතරම් දුර දිවූවද ඔහුගේ විසල් සෙවනැල්ලෙන් මිදීමට නොහැකි බව හදවතට තේරුම් යන තෙක්ම දුවමි... හතිවැටුනු  මා අවසන නවතිමි. එහෙත් මා තවමත් ඔහුගේ පාමුලය..

මා බීමතින් වැටී සිටි ඔහුගේ පපුව මත කණ තබා බලමි... යක්ෂයාටද හදවතක් ඇත....එයද මාගේ හදවතේ ගැස්මට සමානව ගැහෙයි... ඒ රිද්මයට මා කවදත් ආසය...

''උඹ තවම ගියේ නැද්ද ?'' රතුවූ ඇස් නැවත මගෙන් අසයි...

මා නිරුත්තරය...

''මොන මඟුලක්ද තවත් කරන්නේ? පලයං කියලා නේද කිව්වේ?''

එයටද මා නිරුත්තරය...

''අම්මපා උඹ නම් යක්සනියක්ම තමයි.''.

''ඇයි උඹට අනික් ගෑණු වගේ වෙන්ට බැරි? ''

''උඹ අඩන්ට ඕන, උඹ වැළපෙන්ට ඕන... ඒත් උඹ හිනා වෙනවා...'' ඔහු තනිව මුමුණයි....

''ඔය නැහැදිච්ච හිනාව දැක්කම මට උඹව මරන්ටම හිතෙනවා...''

ඒ වචන වල ආදරේ දැනෙන්නේ මට විතරය....

මා දෙස බලා හූල්ලන අය බොහෝ වෙති. ඔවුනට අනූව මා මේ ගෙවන්නේ පූරුවේ කරුමයකි... 

''උඹ විහින් වලේ වැටුනේ .... දැංවත් දමා ගහල වරෙං..'' බීරී අලින්ට වීණා ගහනවා සේ මේවා ඇසී නෑසී යයි... 

මා හට නෑසුනද ඔහුට ඒවා ඇසුණු බව මා තේරුම් ගත්තේ ඔහු මා හැර ගිය පසුවය... ඔහු මා හැර ගියේ නිකම්ම නොවේ .. මා තුල වූ යක්ෂණියද ඇදගෙනය....

ඔහු නැති තැන මාද නොමැති බව ලෝකයා දැන සිටියේ නැත...

ඔහුගේ සෙවනැල්ල පාගා නැගී සිටි මා ලෝකයා ඉදිරියේ මහා වීරයෙකු වූවද මා පඬරැලක් සේ මුල්ලකට ඇද දමන්නට ඔහුට හැකි විය.....උහුලන්නට වේදනාවක් නොමැතිව හිත සාංකාවෙන් පෙළෙයි...

දැන් දැන් මට පිස්සු යැයි කියනා ලෝකයා නොදත් එකම දේ මා යක්ෂයාට ප්‍රේම කළ බවය...................

කතාවක් දිගේ ඇවිද යමුද 11

 කතාවක් දිගේ ඇවිද යමුද 10

අදුරු හෙවනැලි අස්සෙන් මතු වුනේ වෙන කවුරුත් නෙමෙයි ,

පාල!!!!!

ඇස් දෙකත් නළලේ ඉන්ද ගෙන පාල අපි දිහා බලන් හිටියේ හරියට අපි හොල්මන් කියලා හිතාගෙන වගේ.

"මොන මගුලක්ද මේ? එතකොට පාලද මේ හොල්මන් කරන්නේ?" මගේ හිතට ආපු පළවෙනි ප්‍රශ්නෙ ඒක. ඒත් මම කතා කරන්න කලින් අමන්දා මැද්දට පැන්නා...

"පාල!! මොනවද මේ කළුවරේ කලේ? එතකොට තමුසෙද මේ දේවල් කලේ...මට නම් හිතා ගන්නවත් බෑ පාල මෙහෙම කරයි කියලා.." අමන්දගේ  කෑ ගැහිල්ලට පාල විතරක් නෙමෙයි මාවත් ගැස්සිලා ගියා.

"ම..මම මොනවත් කලේ නෑ චූටි මැණිකේ."

"මොනවත් කලේ නැත්තම් දැන් ටිකකට කලින් ඔහේ මොනව කරනවද අපි දැක්කේ?"

ඔබ අහපු ප්‍රශ්නෙට උත්තර පාල ළග නැ වගෙ මගෙ මිත්‍රයා..

"පාල මේ බලනවා... අපි දැන් මේක හොදින් බේරගමු. දැන් අපිට ඇත්ත කිව්වේ නැත්තන් අපට සිද්ධ වෙනවා පොලීසියට කියන්න."

"පොලීසියට යන්න තරං වැරැද්දක් මම කළේ නෑනේ දෙයියනේ..මම නිකමට අර පඩිපෙළ දිගේ ගියා විතරයි... ඒක හිරේ ලගින්න තරං වරදක්ද චුටි මැණිකේ..."

පාල වැදගෙනම බිම වාඩි වුනා.

"නිකමට? ඉස්සර වෙලා බෙරිහන් දුන්න විදිහට ආයෙත් ඒ පැත්තට යන්න තරම් හිතේ හයියක් ඔහේට තිබුනද? අනික ආයේ එන්නේ නෑ කියලා නේද කිව්වේ?"

"ඒ වෙලාවේ හිතේ වේගෙට එහෙම කිව්වා තමයි. ඒ වුනාට මෙහෙ දාලා යන්න මගේ තුං හිතකවත් නෑ චූටි මැණිකේ...පුංචි සංදියේ ඉදලා මම හැදුනේ මේ වහල යටනේ.ඉතින් චුටි මැණිකේ හිතනවද කන්ට දීපූ අත හපා කන්ට තරං නරුමයෙක් කියලා මම?"

"ඒකම තමයි පාල මමත් අහන්නේ ? හරි මට දැන ගන්න ඕන දැන් අර පඩිපෙළ දිගේ ආවේ  මොකටද කියලා? ඒ පැත්ත කවුරුත් පාවිච්චි කරන්නේ නෑනේ?"

අමන්දගේ ඒ ප්‍රශ්නෙත් එක්ක පාල ආයෙත් කන්කෙදිරි ගාන්න පටන් ගත්තා... ඔන්න මගෙ මිත්‍රයා මට හොදටම විශ්වාසයි පාල කියන්නේ අපි හිතාගෙන හිටපු ජාතියේ මිනිහෙක් නම් නෙමෙයි.

"මම එතනට ගියේ අර දුවපු මනුස්සයා  කොහේ ඉදන්ද ආවේ බලන්න...නැත්තං මොකක් හරි හෝඩුවාවක් තියෙනවද බලන්න."

පාලගේ මේ වචන මගේ සැකේ තවත් වැඩි කරනවා..

"ඉස්සර වෙලා අර තරම් බය  වුන කෙනා කොහොමද එතනට ගියේ තනියම?"

"මයේ ඇස් දෙකටම දැක්කනේ ඒ මිනිහා දුවනවා. ඉතින් තවත් එතන කවුරුත් ඉන්න විදිහක් නෑනේ. ඒ හිංදයි මම බලන්ට ගියේ."

"හරි එහෙනම් අපිත් පොඩ්ඩක් ඒ පැත්තට ගිහින් බලමු නේද අමන්දා... ඒ පඩිපෙළ කොහෙටද යන්නේ?"

"උඩ තට්ටුවේ එතන එළියෙන් තියෙන කොරිඩොව දිගේ ගියාම පොත් කාමරෙ ළගට යන්න පුළුවන්... ඔයාලට බලන්න ඕන නම් අපි යමු."

"නෑ නෑ එහෙ යන්ට ඕන නෑ චූටි මැණිකේ. එතන මොනවත් නෑ.. මම බැලුවනේ."

පාල ඉදන් හිටපු තැනින් නැගිට්ටේ අපි යන්න හදන එක නවත්තන්න වගේ.

"කමක් නෑ අපි නිකන් ගිහින් බලමු... මට ආසයි ටිකක් ඒ පැත්ත බලන්න. අනික ඉස්සෙල්ලා අපට හරියට පොත් කාමරේ බලන්නත් බැරි වුනානේ. අපි එතනින් ගිහින් කාමරෙත් ටිකක් බලමු." 

මම එහෙම කිව්වේ එතන බලන්න තියෙන ආසාව වගේම පාලගේ ප්‍රතිචාරය මොන වගේද කියලා දැන ගන්න.

"මේ රෑ කළුවරේ යන්ට එපා. අනික එතන මොනවත් නෑ..මම බලලයි ආවේ. මේ රෑ ජාමේ සීතලේ එළියේ ගැවසෙන්ට හොද නෑ. අනික මේ පැත්ත පුරුදු නැති තමුන්නැහේලාට මේ හීතල හොදම නෑ. දැං ඉතින් ඇතුලට යන්ට. මම රෑට කන්ට මොනා හරි හදලා දෙන්නම් ඉක්මනින්ම."

පාල ඒ ටික කිව්වේ ඉල්ලීමකටත් වඩා අණක් දෙන්නා වගේ.

පාල එහෙම කිව්වේ ඇත්තටමද නැත්තම් අපි යන එක වළක්වන්නද?

"එක අතකින් පාල කියන එක හරි මේ සීතලේ අපි යන්න ඕන නෑ. හෙට අපි බලමු. දැන් එන්න ඇතුළට. මේ සිතල ඔරොත්තු දෙන්නේ නෑ කාටවත්." 

අමන්දා එහෙම කියද්දියි මට දැනුනේ මාව හොදටම වෙව්ලන බව.

"හරි එහෙනම් යමුකෝ. එන්න මගෙ මිත්‍රයා අපි ඇතුළට යමු."

පාල අපි යනකන්ම බලන් හිටපු වග දැක්කේ අතුළට ඇවිල්ලා ආයෙමත් හැරිලා බලපු වෙලාවේ. මේ අවුලේ කොහේ හරි තැනක පාලත් ඉන්නවා කියන එක ගැන නම් මට දැන් ලොකු විශ්වාසයක් තියෙනවා. මම හිතන්නේ ඔබටත් ඒක දැනෙන්න ඇති නේ මගෙ මිත්‍රයා...

කෝ මේ අමන්දා? අපි එයත් එක්ක ටිකක් කතා කරමු..

ඕ මේ මොකද වුනේ!!! කරන්ට් එක ගියා නේද?  හොද වෙලාවට අපි එළියේ නොහිටියේ.

එන්න අපි හෙමිට යමු.

කොහොම වුනත් පාල අපිට යන්න නොදුන්න එක ගැන පොඩි සැකයක් මගේ හිත ඇතුලේ කැරකෙද්දියි, අමන්දා තරප්පු පෙළ ළග ඉදන් අපිට එතනට එන්න කියලා අතින් සංඥා කලේ.

ඒ පාර මෙයා මොනවද කරන්න යන්නේ?

'හෙමිට එන්න. අපි මේ පැත්තෙන් උඩට යමු. මට පාල කිව්ව දේවල් ගැන සැකයි. එයා අපි උඩට යනවට කැමති නෑ වගේ ඔයාලට තේරුනේ නැද්ද." අමන්දා ඇහැව්වේ හෙමීට.

"ඒක නම් එහෙම තමයි. අපි එහෙනම් ඇතුලෙන් ගිහින් බලමු. මටත් හිතෙනවා පාල මොනා හරි අපෙන් වසන් කරනවා කියලා." එන්න මගේ මිත්‍රයා අපි යමු.

කතාවක් දිගේ ඇවිද යමුද 10

   කතාවක් දිගේ ඇවිද යමුද 9                        

                           මම ඇතුළට එනකන්ම කල්පනා කලේ මල් තියලා යන එකේ තේරුම මොකක්ද කියලා..ඒත් ඒකට හරියන උත්තරයක් හිතා ගන්න තාමත් මට බෑ... දොරින් ඇතුළට එනකොටම වගේ ඔරලෝසුවේ හය වැදුනා.... ඒත් දැන් නම් වටපිටාව හොදටම කළුවර වෙලා....  ගමන් වෙහෙසයි, මේ සිද්ද වුනු දේවලුයි ඔබව හොදටම වෙහෙසට පත් කරලා කියලා මම දන්නවා... ඔබට තරම්ම වෙහෙසක් මටත් දැනෙනවා මගෙ මිත්‍රයා..... ඒත් අපි කොහොම හරි මේක විසගන්නම ඕන....

"ඔයාලා තාමත් ආව විදිහටමනේ... ඇත්තටම සමාවෙන්න මට...මේ වෙන දේවල් ගැන මිසක් ඔයාලාගෙ මහන්සිය ගැන හිතුවෙම නෑ මම....දැන් ඔක්කෝටම කලින් මූණකට සෝදගෙන මහන්සි නිවා ගන්න...."

අමන්දා එහෙම කියද්දියි මට මතක් වුනේ තාමත් අපි ආව විදිහටමයි කියලා....

"කොහොමත් අපිට අද රෑ ඇහැරගෙන ඉන්න වෙන නිසා දැන්ම ඒකට ලෑස්ති වෙන එක හොදයි අමන්දා." මම කිව්වේ මගේ ගමන් මළුටික  අතට ගන්න ගමන්....

"ඔබත් ටිකක් විවේක ගන්න මගෙ මිත්‍රයා... අද රෑ අපි මේ හැම දෙයක්ම විසදනවා...."

*****************************************************************

                          අමන්දා ලෑස්ති කරලා දුන්නු කාමරේ ඇදට වෙලා මම ටිකක් නිදා ගන්න උත්සහ කලේ බැරිවීමකින්වත් රෑ මුර කරන අතර තුරේ මට නින්ද යයි කියලා බය හිතුන නිසා...ඒත් නින්ද අහලකවත් නෑ.... මෙහෙට ආව වෙලාවේ ඉදන් සිද්ධවුන දේවල් එකින් එක මගේ හිතේ පෙළ ගැහෙනවා...එහෙම දිගින් දිගටම හිතද්දි පාල ගේ පැත්තට කතාව හැරවෙන්න තියෙන ඉඩකඩ වැඩියි වගේ.

පාලත් එක්ක ටිකක් කතා කලොත්..... සමහර විට මේ ගැන හොයා ගන්න බැරි වෙයිද?

සමාවෙන්න ඔබේ විවේකයට තිත තබන්නට වීම ගැන...ඔබ කොහෙද මගෙ මිත්‍රයා..

එන්න අපි පාලව කතාවට අල්ල ගමු...

මැද සාලයෙන් පිටුපස කොටසට වැටුනු කොරිඩෝව දිගේ ගේ පිටිපස්සට යමු... එතන පාල ඇති...

"ඒත් කෝ මේ මනුස්සයා? පේන්න නැනේ..."

"මිනිහා යනවා කිව්වා නේද ඉස්සර වෙලා? "

ඔබ එහෙම කියද්දියි ඒක මට මතක් වුනේ...ඇත්තටම ගියාද දන්නේ නැ එහෙනම්... අපරාදේ...

"ඔයාලා මෙතන? මම හිතුවේ ටිකක් නිදා ගනී කියලා...."

අමන්දගේ කටහඩ පිටිපස්සෙන් ඇහෙද්දි මම ආපහු හැරුනා...

"නින්ද ගියේ නෑ අමන්දා අපි මේ බැලුවේ පාලත් එක්ක පොඩ්ඩක් කතා කරන්න...ඒත් මේ මනුස්සයා පේන්න නෑනේ... "

"මම දැක්කෙත් නෑ... ඉස්සෙල්ලා බෙරිහන් දුන්න විදිහට යන්න ඇති මම හිතන්නේ...."

"අමන්දා ඔයාට හිතෙන්නේ නැද්ද මේ දේවල් එක්ක පාලගේ මොකක් හරි සම්බන්ධයක් තියෙනවා කියලා..."

මම මගේ හිතේ ඇතිවෙච්ච සැකේ අමන්දට ඉදිරිපත් කළා...

"මම හිතන්නේ නැ එහෙම දෙයක්. ඔයාලත් දැක්කනේ ඉස්සෙල්ලා කෑ ගහපු හැටි... එහෙම කෙනෙක් කොහොමද මේ වගේ දෙයක් කරන්නේ. අනික පාල කියන්නේ අපේ අප්පච්චිලා පොඩි කාලේ මෙහෙට ආව කෙනෙක්ලු. අප්පච්චි ඉන්න කාලේ පාල තරම් එයාට විශ්වාස කෙනෙක් තවත් හිටියේ නෑ. අප්පච්චිගේ හැම වැඩකටම පස්සෙන් හිටියේ පාල.. ඉතින් මේ වගේ දෙයක් පාල කරයිද?"

අමන්දගේ ඒ විස්තරෙත් එක්ක මාව තවත් පැටලෙනවා වගේ....

"හ්..ම්.. අපි බලමුකෝ..."

එක පාරටම පාල කලින් පෙන්නපු පඩිපේළිය දිගේ අදුරු හෙවනැල්ලක් ඇදෙනවා වගේ දකිද්දි මම තවත් ඕනකමින් බැලුවේ  ඒ මගේ හිතට දැනුනු දෙයක්ද කියලා දැනගන්න...

නැ... ඇත්තටම ඒ මනුස්සයෙක්...!!!!!

ඔබ දැක්කද මගෙ මිත්‍රයා....!!!

හෙමින් හෙමින් පඩිපෙළ බහින මේ මනුස්සයා කවුද? කළුවරේ හෙමින් හෙමින් ඒ රූපේ ඇදෙන්නේ අපි ඉන්න පැත්තට.... 

අමන්දා ඇවිත් එක පාරටම මගෙ අතින් අල්ල ගනිද්දි මාව ගැස්සිලා ගියා. මේවගේ වෙලාවක එහෙම වැඩ කරන්න හොද නෑ කියලා මේ මෝඩ කෙල්ලට තේරෙන්නේ නැති හැටි.... මට කෑගැස්සුනානම් එහෙම...

මට විශ්වාසයි අපි මෙතන ඉන්නවා කියලා නොදැනයි මේ මනුස්සයා එන්නේ....

සූදානම් පිට ඉන්න මගෙ මිත්‍රයා... දැන් මේ හැංගිමුත්තං සෙල්ලම ඉවරයක් කරන්නයි යන්නේ...

අදුරු හෙවනැලි අතරින් ඇදෙන මේ මනුස්සයා කවුද කියන එක ගැන හිතාගන්න අමාරුයි... තව ටිකක් ඉස්සරහට එනකොට හොදින්ම බලාගන්නපුළුවන් වෙයි...අපි තුන්දෙනෙකුට එක මනුස්සයෙක් අල්ල ගන්න අමාරු වෙන එකක් නෑ...

ඔන්න මිනිහා එනවා....!!!!!!!!

මාව මේ තරම් ගැහෙන්නේ සීතලටද බයටද මංදා....

මගේ දෙවියනේ!!!! අමන්දට කෑගැස්සුනා...

අමන්දගේ කෑ ගැහිල්ලත් එක්කම මතු වුන රූපේ දකිද්දි මට හුස්ම හිරවුනේ නැති එක විතරයි....

කතාවක් දිගේ ඇවිද යමුද 9

  කතාවක් දිගේ ඇවිද යමුද 8               

            තරප්පු පේළියේ අවසන් පඩි දෙක තුනට උඩින් පැන්න මම දිව්වේ අමන්දා පස්සෙන්. අමන්දා ගියේ ගේ පිටිපස්සට... එ යද්දියි දැක්කේ.. පාල බිම ඉදගෙන බිත්තියට හේත්තුවෙලා ඉකි ගගහා අඩනවා.

"මොකද පාල මේ?" අමන්දා ඇහැව්වේ හති අරින ගමන්.

"අනේ චූටි මැණිකේ... අ..ර... අර... අර එහා පැත්තේ.. අ..ර.."

පාලට වචන කියවෙන්නෙත් නෑ. හූල්ල හූල්ල අඩන දිහා බලන් හිටපු මට ඇත්තටම හිතා ගන්න බෑ මොකක්ද මේ වෙන්නේ කියලා...

"පාල කියන දෙයක් තේරෙන්න කියනවා මනුස්සයෝ....." 

අමන්දා සැරෙන්ම කිවේ පාල කියන කිසි දෙයක් එයාටත් හරියට තේරුම් ගන්න බැරි වුන නිසා වෙන්න ඇති.

"අනේ මට නම් බෑ චූටි මැණිකේ තවත් මෙහෙ ඉන්ට මම යනවා යන්ට....."

කොන්දට අතකුත් තියාගෙන පාල නැගිට්ටේ යන්න හිතාගෙනද කොහෙදෝ.

"මෙතන වුනේ මොකක්ද නොකියා ගියාම හරියනවද පාල. එක පාරට යටිගිරියෙන් කෑ ගහලා දැන් යන්න හදනවා. මේකේ තේරුම මොකක්ද මනුස්සයෝ...."

"මම වත්ත පහළ ඉදන් අර පැත්තෙන් එනකොට...." 

"අනේ චූටි මැණිකේ මේ මගේ මුව සරුවාංගෙම වෙව්ලනවා..." කියන්න ගියදේ නොකියා ආයෙත් බහුභුත කියවන්න ගත්ත පාල ගැන මට ආවේ කේන්තියක්.

"උනේ මොකක්ද කියලා කියනවා පාල..."

"මම අතනින් පිළකන්න පැත්තට එනකොටම  අර අර.. පඩිපෙළෙන් එක පාරටම කවුදෝ මන්දා දුවගෙන දුවගෙන ආවා චූටි මැණිකේ..."

පාල අත දික් කරලා පෙන්නුවේ ගෙයි එළියෙන් උඩු මහළට යන පඩිපෙළක්...

"දුවගෙන ආවා !!!"

"මොන වගේ කෙනෙක්ද?" හිතේ මොකක්දෝ සැකයක් ඇතිවෙනවා වගේ දැනෙද්දි මම පාලගෙන් ඇහුවා.

"මම දන්නේ නෑ... කළු පාට රෙද්දක් පොරෝගෙන .. මේ කරුවලේ හරියට පෙනුනේ නෑ. විගහට විගහට පඩිපෙළින් බැහැලා දිව්වා...."

"කොයි පැත්තටද දිව්වේ...."

"අර පැත්තට..." පාල ඇගිල්ල දිගු කලේ නිවසේ ඉදිරිපසට...

"ඒ කියන්නේ ඉස්සරහ ගේට්ටුවෙන් යන්න ඇති.. අපි පොඩ්ඩක් ගිහින් බලමුද?" 

අමන්දාගේ ඒ ප්‍රශ්නෙට උත්තර දෙන්න කලින්ම පාල මැද්දට පැන්නා.

"චූටි මැණිකෙට පිස්සුද. මේ ගොම්මං වෙලාවේ යන්ට හදන්නේ.. අනික කවුද දන්නේ මනුස්සයෙක්ද අමනුස්සයෙක්ද කියලා. ඔව්වා සෙල්ලං වැඩ නෙවෙයි මැණිකේ."

"මෙහෙ ඇති අමනුස්සයෙක් නෑ පාල. පාලට බැරි නම් ඉන්ට මම ගිහින් බලන්නම්.." 

එහෙම කියපු අමන්දා ඉස්සර වුනා. අමන්දාව විතරක් තනියම යවන එක හොද දෙයක් නෙමෙයි එන්න මගේ මිත්‍රයා අපිත් යමු..

අමන්දා අඩිය ඉක්මන් කරලා ගියේ ගේට්ටුව පැත්තට... ගේට්ටුව ඇරලා දාලා... කොහොමත් අපි එනකොටත් ගේට්ටුව ඇරලානේ...ඒ හිංදා ලේසියෙන් පැන ගන්න ඇති.ගේට්ටුවෙන් එළියෙත් හොදට බැලුවත් කිසිම සළකුණක් නෑ.. අපි කොහොමත් එනකොටත් වෙලා ගියා අනික පාලත් එක්කත් කතා කරකර හිටියානේ. ඒ වෙලාව හොදටම ඇති ඕනම කෙනෙකුට පැන ගන්න.

ඔබටත් කිසිම හෝඩුවාවක් ලැබුනේ නැද්ද මගෙ මිත්‍රයා...!!

බලාපොරොත්තු කඩවුණු මුහුණකුත් හදාගෙන අමන්දා ඇවිදගෙන ආවේ ඊළගට කරන්නේ මොකක්ද කියලා අහන්න වගේ...

"දැන් කළුවරත් වැටිලනේ... මගේ මිත්‍රයා කලින් ඔබ කිව්වා වගේ අපිට දැන් කරන්න තියෙන්නේ මාරුවෙන් මාරුවට හරි ගේට්ටුව මුර කරන එක.." මගේ යෝජනවට ඔබ එකගයිනේ??

"දැන් අපි ඇතුළට යමු.....ඊට පස්සේ කරන්න ඕන මොනාද කියලා කතා කරගමු."

"මට හොදටම විශ්වාසයි මේ ගෙදර කවුරු හරි ඉදලා තියෙනවා කියලා. සමහර විට අමන්දලා ආයෙත් එන්නේ නැතිවෙයි කියලා හිතලා කවුරු හරි මෙහෙ ඇවිත් හිටියද දන්නේ නෑනේ. ඒත් එක්කම ඔයා ආයෙත් ආවම එයාට එකපාරට එළියට එන්න බැරි වෙන්න ඇති. අනික හොරෙන් ආපු කෙනෙක් නිසා ඔයා දැන ගනී කියලා බය වෙන්න ඇති..."

 මම මේ තාක් සිද්ධ වුන දේවල් මට තේරෙන විදිහට කිව්වේ.

"ඔව් ඒක වෙන්නත් පුළුවන්. ඒත් හැමදාම මල් තියන එකේ තේරුම මොකක්ද?"

අමන්දගේ ඊළග ප්‍රශ්නෙන් මම ආයෙත් හිර වුනා...

ඇත්තටම මේ මල්??? 

ඔබ මොකද හිතන්නේ ඒ ගැන....